liqueo
liqueo, to be fluid; to be clear
Frieze-Dennison Vergil
Could not find liquentisque in Logeion dictionaries.
liquentisque Verb: present active participle neuter genitive singular, Verb: present active participle masculine accusative plural, Verb: present active participle feminine accusative plural, Verb: present active participle feminine genitive singular, Verb: present active participle masculine genitive singular of liqueo
- I Lit. (only in the part. pres.): lac est omnium rerum liquentium maxime alibile, Varr. R. R. 2, 11, 1: vina liquentia fundere, Verg. A. 5, 238: caelum ac terras camposque liquentes, id. ib. 6, 724: fluvium liquentem, id. G. 4, 442.—
- II Transf., to be clear: polus liquet, Prud. στεφ. 1, 88. —
- III Trop., to be clear, manifest, apparent, evident (class., but used for the most part only in the third pers. sing.): quicquid incerti mihi in animo prius aut ambiguum fuit, Nunc liquet, nunc defaecatum est, Plaut. Ps. 2, 4, 69 (762): ut liqueant omnia, id. Most. 2, 1, 69 (416): hoc non liquet nec satis cogitatum est, utrum, etc., id. Trin. 2, 1, 3 (225): Protagoras sese negat omnino de deis habere, quod liqueat, Cic. N. D. 1, 12, 29; cf.: cui (Protagorae) neutrum licuerit, nec esse deos nec non esse, id. ib. 1, 42, 117: te liquet esse meum, Ov. Tr. 1, 1, 62: si liquerit eum vivere, Dig. 29, 3, 2.—In part. pres.: fidei purae liquentisque (opp. turbidae, ambiguae), Gell. 18, 5, 11.—
- B In partic.: non liquet, it doth not appear, a legal formula by which the judge declared that he was unable to decide respecting the guilt or innocence of the accused.—Hence also, in gen., it is not evident, it is doubtful: non liquere dixerunt (judices), Cic. Clu. 28, 76: cum id de quo Panaetio non liquet, reliquis ejusdem disciplinae solis luce videatur clarius, id. Div. 1, 3, 6: juravi, mihi non liquere, Gell. 14, 2, 25: non liquet mihi, Quint. 9, 3, 97.—So, on the contrary, liquet: cum causam non audisset, dixit sibi liquere, Cic. Caecin. 10, 29: quid maxime liquere judici velit, Quint. 3, 6, 12: de quo liquet, id. 3, 6, 35: si liquebit mundum providentia regi, id. 5, 10, 14: mirabatur, id cuiquam pro percepto liquere, stellas istas non esse plures, etc., Gell. 14, 1, 11.
- 1. vloeibaar, helder zijn, bijna alleen ptc. pr. liquēns, gen. entis stromend, helder [vina; campi water, zee];
- 2. (metaf.) helder, duidelijk zijn; — ihb. onpers. liquet het is duidelijk (m. aci.; afh. vr.; voor: dat.); ➤ negat habere, quod liqueat; neutrum liquet nec esse deos nec non esse (Cic.).
流。淸。明。Liquens fides 誠忠信。Campi liquentes 大海。
Suggest a Translation
See an image
- LIQV-, to be fluid; see 1 liquens.—Fig., to be clear, be manifest, be apparent, be evident(only third pers. sing.): de deis habere, quod liqueat: corpus esse liquebat, O.: liquet mihi deierare non vidisse, etc., I am free to swear, etc., T.—With non, it does not appear, is not evident, is doubtful: non liquere dixerunt (iudices): cum causam non audisset, dixit sibi iiquere.
-
…iudex non esset, et in eo consilio, cum causam non audisset et potestas esset ampliandi, dixisse sibi liquere ; cum de incognita re iudicare voluisset, maluisse condemnare quam absolvere ; cum, si uno minus damnarent ,…
Cicero, Pro Caecina
-
…extingui perspicuum est et sensu omni carere. Nec vero Protagoras, qui sese negat omnino de deis habere quod liqueat, sint non sint qualesve sint, quicquam videtur de natura deorum suspicari. Quid Democritus, qui tum imagines…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…iudicando superiora iudicia secuti sunt sua sponte, non Staieni fraude, constantiam comprobo, eorum vero qui sibi non liquere dixerunt sapientiam laudo, qui absolvere eum quem nocentissimum cognorant et quem ipsi bis iam antea condemnarant nullo modo poterant…
Cicero, pro Cluentio
-
…me, talibus praesertim de rebus, quid non sentirem quam quid sentirem posse dicere quod si haberem aliquid quod liqueret, tamen te vicissim audire vellem, cum ipse tam multa dixissem. Tum Balbus Geram tibi morem et agam…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…quo ferentur equi praeceps erit. sic me inquit ante sustineo nec diutius captiose interroganti respondeo. Si habes quod liqueat neque respondes, superbe ; si non habes, ne tu quidem percipis. si quia obscura, concedo ;…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…, cum homines sapientissimi, iudices, ut nihil dicam de eis qui condemnarunt, causa cognita sibi dixerint non liquere verum esto ; condemnat Popilium Gellius, iudicat ; eum ; accepisse a Cluentio pecuniam. negat hoc…
Cicero, pro Cluentio
-
…interdum ut excusatione summae stultitiae summae improbitatis odium deprecetur Vtrum, recuperatores, his testibus non credidistis, cum quid liqueret non habuistis at controversia non erat quin verum dicerent. an in coacta multitudine, in armis, in telis…
Cicero, Pro Caecina
-
…nos ut in reliquis rebus faciamus, a Stoicis non concedetur, praesertim cum id, de quo Panaetio non liquet, reliquis eiusdem disciplinae solis luce videatur clarius sed haec quidem laus Academiae praestantissimi philosophi iudicio et testimonio comprobata est…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…hominem nocentissimum possent neque eum de quo esset orta suspicio pecunia oppugnatum re illa incognita primo condemnare vellent, non liquere dixerunt. non nulli autem severi homines qui hoc statuerunt, quo quisque animo quid faceret spectari oportere, etsi…
Cicero, pro Cluentio