lucrator
lū̆crātor, ōris, m. [lucror],
- he who gains, the acquirer: multarum gentium lucratores, i. e. the apostles, Arn. in Psa. 88: hominum, Hier. Comm. ad Tit. 1, 11.
lucrātor, ōris, m. (lucror), der Gewinner, lucratores multarum gentium (v. den Aposteln), Arnob. in psalm. 88: hominum, Hieron. comm. ad ep. ad Tit. 1. v. 11. (tom. 7. p. 705 ed. Vall.).
lucror ‥ unde ~or
qui nimirum ante suum ~orem occubuit, si unum uterque carnificem pertulit
animarum perditarum se ostendat diligentem et benivolum ~orem
lŭcrātŏr, ōris, m. (lucror), celui qui gagne [fig.] : Arn. J. Psalm. 88 ; Hier. Tit. 1, 11.