ludius
ludius, a stage-player, pantomimist
lūdĭus, ĭi, m. [ludus].
- A stageplayer, pantomimist: fite caussā meā ludii barbari, Plaut. Curc. 1, 2, 63 (158): ipse ille maxime ludius, non solum spectator, sed actor et acroama, Cic. Sest. 54, 116; id. Har. Resp. 11; Plaut. Aul. 2, 9, 6 (403): ludius aequatam ter pede pulsat humum, Ov. A. A. 1, 112: triviales ex Circo ludios interponebat, Suet. Aug. 74; cf. ludio.—
- II A gladiator: comitata est Hippia ludium ad Pharon, Juv. 6, 82.
lūdius, iī, m., der Spieler, I) der pantomimischer Tänzer, -Schauspieler, Tert. de spect. 5. Plaut. aul. 402. Cic. Sest. 116. Ov. art. am. 1, 112: triviales ex circo ludii, gewöhnliche Possenreißer aus dem Z., Suet. Aug. 74: si ludius constitit (was als Verletzung der heiligen Spiele galt, die dann erneuert werden mußten), Cic. de har. resp. 23. – II) = gladiator, der Fechter, Iuven. 6, 82 u. 11, 20.
~ius,jugelur
hiis se mendaciis, hoc ministerio / plus quovis curie lucratur ludio
juvent me pueri precum suffragio, / orent post ludulos pro suo ludio
lūdĭus, (13) ĭī, m. (ludus), histrion, pantomime, danseur : Pl. Aul. 399 ; Cic. Sest. 116 ; Ov. Ars 1, 112 || gladiateur : Juv. 6, 82.
lūdius ī, m
- ludus, a stage-player, pantomimist: si ludius constitit (interrupting the play): Ludius ter pede pulsat humum, O.—A gladiator, Iu.