magia

măgīa, ae, f., = μαγεία,

• the science of the Magi, magic, sorcery (post-class.), Ap. Met. 6, 26, 24; id. Mag. p. 290, 23; 304, 24; id. Met. 3, 16, 6; 3, 19, 11; Prud. adv. Symm. 1, 89.

magīa, ae, f. (μαγεία), die Wissenschaft der Magier, die Magie, Zauberei, Apul. apol. 25. p. 34, 1 Kr. u.a. Amm. 23, 6, 32: Thessalica, Prud. c. Symm. 1, 89: Plur. meton. = Zauberkünste, Zaubereien, Vulg. act. apost. 8, 11.

magia [CL < μαγεία] , a (in bad sense) magic, sorcery. b (in good sense) occult wisdom. a tonsuram eam quam magum ferunt habuisse Simonem quis ‥ non statim cum ipsa ~ia ‥ detestetur? (Ceolfrith) Bede HE V 21 p. 343; quod tanta esset ejus nominis [Domini] virtus, ut nulla ei ~ia, nulla mathesis obsistere posset W. Malm. GR II 170 p. 200; ~ia illicita ‥ quam necromantiam appellant LC 250 (v. b infra).  b ~ia ‥, Latine sapientia, duplex est: una est naturalis et licita materque verae medicinae, et est occulta naturae sapientia ‥; alia autem est magia illicita ‥ quam necromantiam appellant LC 250.

1 măgīa, æ, f. (μαγεία), magie : Apul. Apol. 25 ; Prud. Symm. 1, 89.