malefactum
malefactum, an evil deed, injury
mălĕfactum, i, n., v. malefacio fin.
malefactum, ī, n. (malefacio), die Übeltat, Plaut., Cic. u.a.
mălĕfactum, (12) ī, n. [ou en deux mots], mauvaise action : Enn. d. Cic. Off. 2, 62 ; Cic. Inv. 2, 108.
Corvata, operæ quas subditi ac rustici dominis suis præstare tenentur, Gallice
Corvée.
Mallum. Vide in hac voce.
Item dictus dominus Willelmus compellebat homines Ecclesiæ ire ad Malefacta vicinorum suorum, et firmare et litigare in manu sua pro causis civilibus.
malefactum or male factum ī, n
- an evil deed, injury, T., C.: Bene facta male locata male facta arbitror, Enn. ap. C.