mannus
mannus, a small Gallic horse, coach-horse, cob
†† mannus, i, m. [Celtic], a kind of small Gallic horse, a coach-horse, cob (used esp. for pleasure-drives): agens mannos, Lucr. 3, 1063: si per obliquum similis sagittae (serpens) Terruit mannos, Hor. C. 3, 27, 6; id. Ep. 1, 7, 77: rapientibus esseda mannis, Ov. Am. 2, 16, 49: detonsi, with shorn manes, Prop. 4 (5), 8, 15: obesi manni, Sen. Ep. 87, 9.
1. mannus, ī, m. (illyrisches Wort), eine Art kurz gebauter, kleiner gallischer Pferde, die wegen ihrer Schnelligkeit von den reichen Römern zu Spazierfahrten auf ihren Landgütern gebraucht wurden, etwa Pony, Lucr., Hor. u.a.: detonsi, mit verschnittenen Mähnen, Prop.: obesi, Sen.
proprios invisere mannos, / pinguia gramineis carpunt ubi pascua glebis
quando recessurus fueris, sit ad hostia mannus
ille continuo impositus ~is (nam nec ambulare nec equum per se ascendere pre castigationis dolore poterat) ad sancti Augustini monasterium deportatur
sternatur mihi ~us. ibo insidens equo
equus ille totus effectus est albus, et ~us optimus valde suaviter ambulans
summariis igitur cum plenis clitellis auro et argento et diversis regalibus utensilibus, ~is insuper concupiscibilibus quamplurimis, cum aliquibus equis pretiosis dispositis
de equis: ‥ hic gradarius vel hic ~us,palefroi
pro xij ~is novis ‥ emptis ‥ pro equis domini, x scot. et pro xxxv ~is ‥ emptis ‥pur le store , xiiij scot.
hic ~us, A.rownse ‥ a hakeney
non ego pompisonis adii pretiosa lupatis / moenia, nec gilvis falerato stromate mannis
non faber incudem, / ‥ / aut mannum miles ‥ / odit
assint etiam palefridi, ~i, gradarii, dextrarii usibus militum apti [gl.: ]runsins, destrers, runcin
quadraginta ‥ militibus de novo vestitis robis consimilibus et ~is deliciosis
confidens mannis tauro nova bella parabit; ~us enim palafridus dicitur(
~i nobiles ‥ trappaturis induti(v. 2
†manuus [l. mannus ], A.an hakneyman
1 mannus, (13) ī, m. , petit cheval, poney : Lucr. 3, 1063 ; Hor. O. 3, 27, 6 ; Ov. Am. 2, 16, 49.
Mannus, a mansuetus, palephredus, quia mansuetudinem manuum sequatur, vel quod mansuetus sit : vel dicitur a manus, quia manu nitatur et ducatur.Tabularium Casauriense ann. 1140 :
Habenis Manni, quem equitabat, etc.
Manni pretiosi, in Charta ann. 1088. apud Lobinell. tom. 2. Hist. Britan. pag. 125.
Manni gilvi, apud Fridegodum in Vita S. Wilfridi sæc. 3. Bened. part. 1. pag. 125.
Frischengam tremessem valentem, et 30. Mannas, et arare duos jochos in anno.
Faciant unum servitium manno, et inter vos non sit ulla Manana.
Diiz-mannusper tmesin.
Diiz ego sum Mannus : me olim genuere parentes Albertus princeps Margarethaque pia. Imperium titulumque dedit Thuringia nobis, Marchia Lusatiæ, Misena et ipsa potens.
mannus ī, m
- Celtic, a small Gallic horse, coach-horse, cob: (serpens) Terruit mannos, H.: Appiam (viam) mannis terit, H.
Mannus
A familiar Latin word for a horse, derived from the Keltic, and used like our “nag” or perhaps even more slangily like “plug.”