mano
mano, to flow, run, trickle, drop, drip
Rumor spread over the whole city
- I Lit.
- α Neutr.: manat omni corpore sudor, Enn. ap. Macr. S. 6, 1 (Ann. v. 399); cf.: manat item nobis e toto corpore sudor, Lucr. 6, 944: gelidus toto manabat corpore sudor, Verg. A. 3, 175: tepidae manant ex arbore guttae, Ov. M. 10, 500: fons manat, id. ib. 9, 664: cruor, id. ib. 13, 887: lacrima, Hor. Ep. 1, 17, 59: sanies, id. C. 3, 11, 19: Herculis simulacrum multo sudore manavit, dripped with much sweat, Cic. Div. 1, 34, 74: signa Lanuvii cruore manavere, dripped with gore, Liv. 23, 31, 15: cultrum ex volnere extractum manante cruore prae se tenens, Liv. 1, 59, 1: alvei manantes per latera et fluctu superurgente, leaking through the joints of the side, Tac. A. 2, 23: longā manantia labra salivā, Juv. 6, 623.—
- β Act., to give out, shed, pour forth: Indica gemma in attritu sudorem purpureum manat, gives out, Plin. 37, 10, 61, § 170: lacrimas marmora manant, Ov. M. 6, 312.—Poet.: fidis enim manare poëtica mella Te solum, to distil poetic honey, i. e. to be a poet, Hor. Ep. 1, 19, 44.—
- B Transf., of things not fluid, to flow, diffuse or extend itself, to spread: aër, qui per maria manat, Cic. N. D. 1, 15, 40: sonitus per aures, Lucr. 6, 927: multa a luna manant, et fluunt, Cic. N. D. 2, 19, 50: manat dies ab oriente, Varr. L. L. 6, § 4 Müll.: manare solem antiqui dicebant, cum solis orientis radii splendorem jacere coepissent, Paul. ex Fest. p. 158 Müll.—
- II Trop., to diffuse or extend itself, to spread, get abroad: cum malum manaret in dies latius, daily spreads farther, Cic. Phil. 1, 2, 5; cf.: malum manavit per Italiam, id. Cat. 4, 3, 6: manat tota urbe rumor, Liv. 2, 49: manat et funditur disserendi ratio per omnes partis sapientiae, Cic. Tusc. 5, 25, 72: cum tristis a Mutina fama manaret, id. Phil. 4, 6, 15: nomen usque ad Pythagorae manavit aetatem, id. ib. 5, 3, 8: fidei bonae nomen manat latissime, id. Off. 3, 17, 70: manavit ea benignitas ex urbe etiam in castra, Liv. 24, 18.—
- B Esp., to flow, spring, arise, proceed, emanate, have its origin, originate from any thing: peccata ex vitiis manant, Cic. Par. 3, 1, 22: omnis honestas manat a partibus quattuor, id. Off. 1, 43, 152: ab Aristippo Cyrenaica philosophia manavit, id. de Or. 3, 17, 62: unde omnia manant, videre, id. ib. 3, 2, 27.—
- C To escape, be forgotten: omne supervacuum pleno de pectore manat, Hor. A. P. 337.
I intr., ¶ 1 couler, se répandre : fons sub ilice manat Ov. M. 9, 664, une source coule sous le chêne ; ex corpore toto ou toto corpore sudor manat Lucr. 6, 944 ; Virg. En. 3, 175, la sueur coule de tout le corps ; alvei manantes per latera Tac. Ann. 2, 23, vaisseaux laissant pénétrer lʼeau (faisant eau) par les flancs ; patribus plebique manare gaudio lacrimæ Liv. 5, 7, 11, [inf. hist.] les sénateurs et le peuple versent des larmes de joie || simulacrum multo sudore manavit Cic. Div. 1, 74, une statue dégoutta dʼune sueur abondante, cf. Liv. 23, 31, 15 ; culter manans cruore Liv. 1, 59, 1, couteau dégouttant de sang || n. pl. manantia, suintements de plaie : Plin. 23, 18 ; 26, 139 ¶ 2 se répandre, circuler : aër, qui per maria manat Cic. Nat. 1, 40, lʼair qui circule sur les mers ; sonitus manant per auras Lucr. 6, 927, les sons se répandent à travers les souffles de lʼair ¶ 3 [fig.] a) se répandre : malum manavit per Italiam Cic. Cat. 4, 6, le mal se répandit dans lʼItalie, cf. Cic. Phil. 1, 15 ; cum tristis a Mutina fama manaret Cic. Phil. 14, 15, comme de fâcheuses nouvelles circulaient venant de Modène ; b) découler : peccata ex vitiis manant Cic. Par. 22, les fautes découlent des vices ; omnis honestas manat a partibus quattuor Cic. Off. 1, 152, tout lʼhonnête découle de quatre vertus [sources] ; ab Aristippo Cyrenaica philosophia manavit Cic. de Or. 3, 62, la philosophie cyrénaïque a eu pour fondateur Aristippe ; c) sʼéchapper de : pleno de pectore Hor. P. 337, sʼéchapper de lʼesprit trop plein, = être rejeté par.
II tr., faire couler, distiller : sudorem purpureum Plin. 37, 170, distiller une sueur pourprée [en parl. de pierre précieuse] ; lacrimas marmora manant Ov. M. 6, 312, le marbre pleure || [fig.] mella poetica Hor. Ep. 1, 19, 44, distiller le miel de la poésie.
- 1. vloeien, stromen; ➤ fons nigra sub ilice manat; amnis manat; lacrimae alci gaudio manant; varii sonitūs manant per aures;
- 2. (weg)lekken, doorsijpelen;
- 3. druipen, nat zijn (van: abl.) [cruore];
- 4. (metaf.) ontspringen, ontstaan, afstammen; ➤ peccata ex vitiis manant; a Socrate haec omnis philosophia manavit; unde omnia manaverint, videre;
- 5. zich verbreiden, om zich heen grijpen; ➤ rumor totā urbe manat; fidei nomen manat latissime;
- 6. (Hor.) verdwijnen; ➤ omne supervacuum pleno de pectore manat; II. tr. (poët.; postklass.) laten uitstromen, vergieten [lacrimas].
流出。漏。傅開。Mano sudore 吾出汗。Manat cruore gladius 腰刀滿血。Manat picem arbor 樹噴瀝淸。Manat ab urbe fama 新聞自京傅開。Si quid sine capite manabit 若傅之事無首人。Malum manat in dies latius 此惡事日蔓延。
Suggest a Translation
See an image
- MAD-, to flow, run, trickle, drop, drip: toto manabat corpore sudor, V.: manant ex arbore guttae, O.: lacrima, H.—To be drenched, flow, drip, overflow: simulacrum multo sudore manavit: signa Lanuvi cruore manavere, L.: manantia labra salivā, Iu.—To give out, shed, pour forth, distil: lacrimas marmora manant, O.: fidis poëtica mella, distil poetic honey, H.—To flow, extend, be diffused, spread: aër, qui per maria manat: multa ab eā (lunā) manant.—Fig., to extend, be diffused, spread, get abroad: cum malum manaret in dies latius: manat totā urbe rumor, L.: manat per compita rumor, H.—To flow, spring, arise, proceed, emanate, take origin, originate: ex uno fonte omnia scelera manare: ab Aristippo Cyrenaica philosophia manavit.—To escape, be forgotten: Omne supervacuum pleno de pectore manat, H.
-
…novis avibus canere undique silvas, hinc fessae pecudes pingui per pabula laeta corpora deponunt et candens lacteus umor uberibus manat distentis, hinc nova proles artubus infirmis teneras lasciva per herbas ludit lacte mero mentes perculsa novellas. haud igitur…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…est aquilonia aut australis, in lunae quoque cursu est et brumae quaedam et solstitii similitudo, multaque ab ea manant et fluunt quibus et animantes alantur augescantque et pubescant maturitatemque adsequantur quae oriuntur e terra. Maxume vero sunt admirabiles…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…plura ; hoc enim fateris, neque ultimum te paucorum neque primum multorum respondere posse. cuius generis error ita manat, ut non videam quo non possit accedere. Nihil me laedit inquit ; ego enim ut agitator callidus priusquam…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…sunt, recte facta, quoniam a virtutibus proficiscuntur, paria esse debent, itemque peccata, quoniam ex vitiis manant, sint aequalia necesse est. a philosophis inquit ista sumis. metuebam ne a lenonibus diceres. Socrates disputabat…
M. Tullius Cicero, Paradoxa stoicorum ad M. Brutum
-
…abditas terraque tectas. atque earum quaeque suum tenens munus, cum in disparis animantis vitam transire non possit, manet in lege naturae. et ut bestiis aliud alii praecipui a natura datum est, quod suum quaeque retinet nec…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…urbanus. Ex quo debet intellegi talibus praemiis propositis numquam defutura bella civilia. Itaque parietes modo urbis stant et manent, iique ipsi iam extrema scelera metuentes, rem vero publicam penitus amisimus. Atque in has clades incidimus redeundum…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…eos qui inmortalitatem essent consecuti. idemque disputat aethera esse eum quem homines Iovem appellarent, quique aer per maria manaret eum esse Neptunum, terramque eam esse quae Ceres diceretur, similique ratione persequitur vocabula reliquorum deorum. idemque etiam…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…ipse sentiret ostendere, sed contra id, quod quisque se sentire dixisset, disputare. Hinc haec recentior Academia manavit, in qua exstitit divina quadam celeritate ingeni dicendique copia Carneades ; cuius ego etsi multos auditores cognovi Athenis ,…
Cicero, de Oratore
-
…quo casu mox periit neque quisquam post annum mcdxxviii eum vidit sed ex eo transcripti sunt plures, ex quibus manavit exemplarium satis magna copia. Horum vero unus optimus esse videtur quem sequamur F cod. Florentimus Magliabecchianus i .…
M. Tullius Cicero, Brutus
-
…singulis venibant immunitates sed etiam populis universis civitas non iam singillatim, sed provinciis totis dabatur. itaque si haec manent quae stante re publica manere non possunt, provincias universas, patres conscripti, perdidistis, neque vectigalia solum sed…
Cicero, Philippicae