masculine
mascŭlīnē, adv., v. masculinus fin.
masculīnē, Adv. (masculinus), im männlichen Geschlechte (als gramm. t. t.), res masculas feminine et femineas masculine depromere, Arnob. 1, 59: alqd m. dicere, efferre, Charis. 71, 29 u. 30.
‘forum’ neutro genere dicimus locum rebus agendis destinatum ‥ ‘foros’ ~e tabulata navium, ubi remiges sedent
Terentius ~e ‘scrupulus’ retulit
unde Pater non est idem Filio, ~e retento hoc nomine ‘idem’ ; quo neutraliter posito, vera est
sed numquid refert essentiam ut quem, non ut quid, quia ~e et non neutraliter?
mascŭlīnē (masculinus), au masculin : Arn. 1, 59 ; Char. 71, 19.