About
Menu

masculinus

masculinus, male, masculine

mascŭlīnus, a, um, adj. [masculus], male, masculine; of human beings, animals, and plants (not in Cic.; perh. not ante-Aug.).
  • I Lit.: membra, the male parts, Phaedr. 4, 14, 15: facies, Ap. Met. 7, 6, 14; rapa rotunda masculini sexus, Plin. 19, 5, 25, § 75.—
  • II Transf.
        • a (Cf. masculus, II. B.) Manly, worthy of manhood: masculini viri, v. l. Quint. 5, 12, 20; al. leg. masculi.—
        • b In gram., of gender, masculine: masculina Graeca nomina, Quint. 1, 5, 61: ut si quaeratur, funis masculinum sit an femininum, id. 1, 6, 3: masculino genere cor enuntiavit Ennius, Caesell. Vindex ap. Gell. 7, 2.—Hence, adv. (post-class.).
    • A mascŭlīnē, in the masculine gender, Arn. 1, 36: masculine etiam dicebant frontem, Paul. ex Fest. p. 151 Müll.: caelum masculine veteres dixerunt, Charis. p. 55 P. —*
    • B mascŭlīnĭter, in the masculine gender, Vet. Interpr. Iren. 1, 1.

Saved

Recent