masticare

masticare [LL] 1 to chew, masticate; b (w. ref. to Jer. xxxi 29–30; Ezech. xviii 2). †rumigat [l. ruminat] pecus cum mastigat GlC R 228; divine severitatis ‥ animadversio ‥ ~antem †perculit [l. percutit] tam valide ut nullum membrum offitium suum facere posset W. Malm. GP V 259 p. 414; mastigancibus adhuc in carnium sufficienciis a concupiscencia sic infatuatis E. Thrip. SS II 11; per os alimentum recipimus, ~amus, et trajicimus Holcot Wisd. 40; hoc sacramentum ‥ quod oculo corporali cernitur, secundo in tres partes dividitur, et tercio ~atum dentibus inglutitur Wycl. Conf. 506; 1446 fatetur ‥ se dictum nuncium suum mandatum lacerare, mastigare et comedere fecisse Eng. Clergy 209; mastixo, A. to chowe WW.  b s1294 diversis diversa fabulantibus ac indies mutuo sic uvam acerbam ~antibus Flor. Hist. III 90. 2 (fig.): a to chew over, consider; b to gnaw, backbite. a si illud ‥ te pigeat ‥ ~are et ruminare Aldh. PR 142 (143) p. 203; haec cauta ac diligenti expositione discussa quasi piis jam dentibus ~ata Bede Cant. 1131; fama ‥ ~ata semel et trajecta ad ruminum assidue sumi non desistit Gir. Symb. I 28 p. 303; 1300 negocium prius inter vos est aliqualiter ~atum Reg. Cant. I 377; s1423 mandamus quatenus mature ~etis hunc sermonem serioseque deliberetis Amund. I 101; s1457 hiis scriptis ‥ dentibus racionis maturius ~atis Reg. Whet. I 281.  b nec eum monacorum suorum saturavit ejectio, sed semper sibi similis postea sicut prius monacum ~abat Devizes f. 40v.