meditamen
mĕdĭtāmen, ĭnis, n. [meditor],
- a thinking of any thing, a preparation (poet.): meditamina belli, Sil. 8, 326: rerum, Prud. Psych. 234.
meditāmen, inis, n. (meditor), das Denken auf etw., die Vorbereitung, Anstalt zu etw., belli, Sil. 8, 324: rerum, Prud. psych. 234.
plurima secreto volvit meditamine secum
sancto meditamine pernox
edidit hos famulus gnaro meditamine versus / perspicuos summi Beda sacer Domini
multa secum revolvens subtili ~ine
illa ejus aspectu perterrita, omnium que cogitavit oblita, dixit sibi nulla inesse ~ina
conatus sum ‥ aperire ‥ votorum meorum ~ina
mĕdĭtāmĕn, inis, n. (meditor), projet : Sil. 8, 324 ; Prud. Psych. 234.