meditate
mĕdĭtātē, adv., v. meditor fin.
meditātē, Adv. (meditatus, s. meditor), ausstudiert, alcis mores perquam m. tenere, recht innehaben, recht genau kennen, Plaut. Bacch. 545: ebenso novisse alcis mores m., Plaut. mil. 40: m. effundere probra, absichtlich, Sen. de const. sap. 11, 3: m. graviterque proferre, Donat. Ter. Andr. 1, 5, 50.
mĕdĭtātē (14) (meditatus), à dessein, de propos délibéré : Sen. Const. 11, 3 || avec réflexion, précision : Pl. Bacch. 545 ; Mil. 40.