meditator
mĕdĭtātor, ōris, m. [meditor],
- one who thinks or plans, a meditator (post-class.): meditator (al. meditatus), Prud. στεφ. 5, 265.
meditātor, ōris, m. (meditor), der Überdenker, med. legis, Ambros. in psalm. 118. serm. 13, 8: studiosus meditator divinae voluntatis et legis, Paul. Nol. ep. 11, 7 (aber Prud. perist. 5, 265 Dressel meditatus): matricidii meditator, Augustin. epist. 34, 2.
si quis ~or turpibus ‥ datis extiterit
pius ~or se daturum spopondit
mĕdĭtātŏr, ōris, m. , celui qui médite : P. Nol. Ep. 11, 7.