memorativus
memorātīvus, a, um (memoro), zur Erwähnung dienlich, Prisc. 14, 45.
‘de’ non solum τὸ ἀπὸ significat, sed etiam τὸ περὶ ~um, ut ‘de partibus orationis’
‘de’ ~um est et intensivum, et privatum: ‘de homine’, ‘detraho’, ‘desum’
hic sequitur ~um quoddam de contentis in subsequenti libello
delectatio sola / vim memorativam validam facit
sicut imaginatio est arca sensus communis, et hec est virtus ~a
non enim possibile est oblivionem intercidere, ubi nulla est vis ~a ad intellectum relata
nec anima potest actu intelligere ‥ nisi prius formam recipiat, vel ad minus possit recipere, quod facit per potentiam ~am
quia ipsa substantia anime respectu cognitionis sui ipsius est sibi loco potentie ~e, ita ut in isto casu potentia ~a non addit respectum super essentiam anime, nisi ad ipsamet, qui magis est respectus rationis quam rei
habet ‥ anima tres potencias, viz. intellectivam, volitivam, et ~am, que secundum omnem suum appetitum in celesti gaudio saciabuntur
mĕmŏrātīvus, a, um (memoro), qui sert à mentionner : Prisc. Gramm. 14, 45.