memoratus
memoratus, memorable, renowned, celebrated
mĕmŏrātus, a, um, Part. and P. a., v. memoro fin. A.
mĕmŏrātus, ūs, m. [memoro],
- a mentioning, relating; a mention, relation (ante-class. and post-Aug.): istaec lepida sunt memoratui, Plaut. Bacch. 1, 1, 28 (62): estne hoc miserum memoratu, id. Cist. 2, 1, 24 (226): parva et levia memoratu, Tac. A. 4, 32; id. H. 2, 73; flumen memoratu dignum, Plin. 3, 10, 15, § 95.
1. memorātus, a, um, PAdi. (v. memoro), bekannt, berühmt, merkwürdig, haec est nobilis ad Trasimennum pugna atque inter paucas memorata populi Romani clades, Liv.: animal velocitatis memoratae, Plin.: sepulcrum illud memoratissimum, Gell. – m. Abl. (durch), vir facundiā laudatus et peritiā memoratus, Apul. de deo Socr. 17.
2. memorātus, ūs, m. (memoro), die Erwähnung, Erzählung, haec de Gordiano iuniore digna memoratus comperimus, Capit. Gord. 21, 3 P. (Jordan memoratu): istaec lepida sunt memoratui, Plaut. Bacch. 62: haec sunt, quae digna memoratui aestimavimus, Vopisc. Prob. 24, 6. – ➳ Bei dignus u.a. Adjj. halte ich memoratu für 2. Supin. von memoro (s. d. no. δ u. ε).
1 mĕmŏrātus, a, um, ¶ 1 part. de memoro ¶ 2 adjt , célèbre, fameux : Virg. En. 5, 391 ; 7, 564 || -issimus Gell. 10, 18, 4.
2 mĕmŏrātŭs, (16) ūs, m. , action de rappeler, de raconter : lepida memoratui Pl. Bacch. 62, choses jolies à dire ; digna memoratu Plin. 3, 95, faits dignes dʼêtre rapportés.
memorātus
adj.
- P. of memoro, memorable, renowned, celebrated: pugna, L.: locus Italiae famā, V.—Plurn. as subst: deae memorata, sayings, O.