mensurnus
mensurnus, a, um, adj. [mensis],
- monthly (for the more usual menstruus): spatium, * Cic. Inv. 1, 26, 39 (acc. to Prisc. p 595 P.; B. and K. menstrui spatii); so Novat. de Trinit.: divisiones. Cypr. Ep. 34.
mēnsurnus, a, um (mensis), monatlich, Cypr. epist. 34, 4 u. 39, 5. Novat. de trin. 1 (von Prisc. 2, 62. p. 81, 14 aus Cic. de inv. 1, 39 angeführt, wo jetzt menstrui).
Tullius ‥ ait ‘tempus est pars eternitatis cum annui, ~i diurnive spacii certa dimensione’
non quare plus vel minus, sed cur tanto spatio, sc. ~o, ut in pluribus accidere videmus
infirmitate ~a debilitatus
quandoque superfluus sanguis mulierum certis immo ~is vicibus erumpit per inferiores ramos matricis et purgantur per menstrua
lamentationes ~as ‥ lugubriter pro tanto funere continuavit
~is stipendiis in fabricam ecclesie convertendis
mēnsurnus, a, um (mensis), mensuel : Cypr. Ep. 34, 4 ; 39, 5.
➳ Cic. *Inv. 1, 39, cf. Prisc. Gramm. 2, 62.