mensula
mensŭla, ae, f. dim. [mensis],
- a little table (ante-class. and post-Aug.), Plaut. Most. 1, 3, 150 (306); Petr. 136; Ap. Met. 2, 11, 12.
mēnsula, ae, f. (Demin. v. mensa), I) ein kleiner Tisch, Plaut. most. 308. Apul. met. 2, 11 u. 15. Mart. Cap. 6. § 576 u. § 582: mensulae serviles, Pacat. pan. 31, 1: mensulae pedem extorquere, Petron. 136, 5. – II) übtr. (wie τραπέζιον), ein ungleichseitiges Viereck, Gromat. vet. 379, 4.
in factura fenestrarum in clocherio cum ~is et clavis(
pro j c. ~is sarratis x s
de confecta ~a quam de horreo paratius edatur
super unam ~am ante sanctum altare(
tu Christi thalamus, tu legis arcula, / felix oraculum et felix urnula, / velum, ignibulum, acera, mensula, / et thimiamate respirans arula
mēnsŭla, (16) æ, f. , dim. de mensa, petite table : Pl. Most. 308 ; Apul. M. 2, 11.
Mensa, quo, quidquid ex bonis alicujus est, significatur. Chronicon Mosomense :
De mea Mensula unam villam, Odontem nomine, cum omni banno suo subtraho.Vide Mensa.
Tres solidos ad utensilia emenda... mappas, et Mensulas, et manutergia, et minuta homini.Vide Mensale.