metoche
mĕtŏchē, ēs, f., = μετοχή,
- a participle (late Lat.), Aus. Epigr. 6, 7.
metochē, ēs, f. (μετοχή), das Partizipium, rein lat. participium, Auson. epist. 6, 6. p. 164, 4 Schenkl.
mĕtŏchē, ēs, f. (μετοχή), participe : Aus. Ep. 6, 7.