metonymicus
metōnymicus, a, um (μετωνυμικός), metonymisch, Eucher. in genes, 1. p. 6.
venter eburneus, venter mirificus / modo mirifico fit methonomicus, / contentus continens
juxta acirologiam sumitur methafora, metalensis, metonomica, quia inusitatus est sermo cum per aurigam rex significatur aut cum effectu causa, aut cum per unum plura gradatim ut per spicam annus hiis mediis, scilicet seges autumpnus
mĕtōnўmĭcus, a, um, métonymique : *Euch. Genes. 1, 6.