mirificare

mirificare [LL] , to make marvellous or wonderful, to glorify (with miracles); b  (Jesus Christ); c  (person, usu. saint or martyr cf.Psalm. iv 4); d  (act or abstr.; cf.Psalm. xxx 22). to make mervellous, ~are CathA.  b amor, Ihesu, sic te mirificat / quod tuorum pedes mundificat / tua manus J. Howd. Cant. 30.  c quod suo tempore dignaretur caelestibus signis sanctum suum ~are Wulf. Æthelwold 43; tam glorifico suum famulum munere ‥ ~avit Jesus Christus Byrht. V. Ecgwini 394; 1187 ob Dei reverentiam et gloriosi martyris [sc. Thome] quem Deus ~avit Ep. Cant. 23; scitote quantum Dominus ~at amatorem suum Rolle IA 268; electos suos tam virtutum insigniis decorare quam et miraculorum fulgore perlucido ~are contendit et gloria Mir. Hen. VI I 9 p. 31.  d [Deus] ibi opera hominum inestimabili decore ~avit Greg. Mir. Rom. 1; re faciente fidem verbis, lactis liquor idem / virginis et matris mirificavit opus Nig. Mir. BVM 704; 1333 Dominus misericordiam suam nobiscum licet immerito magnifice ~ans (Lit. Regis) G. Ed. III Bridl. 117; 1345 [Deus] ‥ suam ~avit graciam (v. devolutio 2a); fervetque mens muneribus ~ata nec aspicere dignatur oblectamenta iscius exilii Rolle IA 250; 1355 Dominus ‥ justificaciones suas potenti virtute ~ans Conc. III 34a..