mire
mire, wonderfully, marvellously, strangely, uncommonly, exceedingly
mīrē, adv., v. mirus fin.
mīrē, Adv. (mirus), wunderbar, erstaunlich, außerordentlich, mire miserabilis, Cic.: m. finxit filium, Ter.: mire gaudere, Liv., favere, Cic.: mire gratum, Liv.: mire laetus, Curt. – mire quam (= θαυμαστῶς ὡς), es ist erstaunlich, wie; du glaubst nicht, wie, mire quam me illius loci non modo usus, sed etiam cogitatio delectat, Cic. ad Att. 1, 11, 3.
mire portendit pandens misteria rerum
taceo ‥ quam ~e demones effugavit
considerantibus illis ‥ fontem ‥ a Romanis ~e olim constructum ‥ Waga ‥ revelavit
~e, magnifice
habita ~e et gloriose de adversariis victoria
acopum, i. mitigativum, et dicitur ab a quod est sine et copos quod est labor. inde miracopium, i. ~e mitigativum
in qua nec metas aevi nec tempora clausit / tempora sed mire sine tempore longa creavit
mīrē (11) (mirus), étonnamment, prodigieusement : Cic. Br. 90 ; Att. 16, 11, 6 ; mire quam Cic. Att. 1, 11, 3, étonnamment ; v. quam.
mīrē
adv.
- mirus, wonderfully, marvellously, strangely, uncommonly, exceedingly: ea mire scite facta: fallere hospites, H.: gratum, L.—With quam, it is strange how, incredibly: mire quam illius loci cogitatio delectat.