mirator
mirator, an admirer
mīrātor, ōris, m. [miror],
- an admirer (poet. and in post-Aug. prose): formae honestae, Prop. 2, 13, 9: rerum, Ov. M. 4, 640; Hor. S. 1, 2, 36: inanium, Plin. 14, 4, 5, § 51: sui, Sen. Vit. Beat. 8, 3.
mīrātor, ōris, m., der Bewunderer, cunni albi, Hor.: rerum, Ov.: inanium, Plin.: sui, Sen. – m. in u. Abl., virtutis etiam in hoste m., Curt. 4, 6 (28), 26.
iste ab Augustinensi ejusdem virginis tumba fugaciter repulsus est, qui sciscitantibus ~oribus numquam se talem percussuram tulisse respondit
item a miror hic miro, -onis, i. ~or
quippe tot enormes artus cernens animalis, / mirator stupidus fit forme prodigialis
mīrātŏr, (14) ōris, m. (miror), admirateur : Prop. 2, 13, 9 ; Ov. M. 4, 640 ; Sen. Vita b. 8, 3.
mīrātor ōris, m
- miror, an admirer: rerum, O.: virtutis in hoste, Cu.