monarius
mŏnārĭus, a, um, adj. [μόνος],
- having but one form in inflection: nomen, Gram. Vatic. de Nom. 68 (class., Auct. 5, p. 240 Mai.).
monārius, a, um (μόνος), nur eine Abwandlung habend (rein lat. unarius), nomen (zB. cornu), Prob. inst. art. 121, 12 K.
mŏnārĭus, a, um (μόνος), qui nʼa quʼun seul cas : Prob. Inst. 121, 12.