monoptotos
monoptōtos, on (μονοπτωτος), mit nur einem Kasus, forma, Consent. 351, 21 K. – subst., monoptōta, ōrum, n. (μονόπτωτα), Nomina, die nur eine Kasusform haben, Diom. 309, 14 u.a. Gramm.
mŏnoptōtŏs, ŏn (μονόπτωτος), qui nʼa quʼun cas : Consent. 351, 21 || pl. n. , noms qui nʼont quʼun cas : Capel. 3, 242.