morose
morose, peevishly, captiously, morosely
mōrōsē, adv., v. morosus fin.
mōrōsē, Adv. (morosus), eigensinnig, aus oder mit grämlichem Eigensinne, ängstlich, allzu vorsichtig, Cic. Brut. 236. Plin. 18, 128: Compar. morosius, Tert. de pall. 4. Hieron. epist. 38, 4: Superl. morosissime, Suet. Aug. 66, 4.
vivere morose studeas, fugias vitiosa
quibus ‥ perscrutandis eo ‥ ~ius ‥ intendit, quo ‥ scripturas sacras ‥ profundiores invenit
mora, unde ‥ morosus ‥ i. tardus, et inde ~e adverbium
non precipitanter sed ~e ‥ habito consilio
operatur ‥ quandoque ~e, ut in motu in caelestium, quandoque subito, ut in operatione prodigiosa
si quis clavigerorum ipsorum congrue requisitus inspeccionem librorum ‥ contra formam ordinacionis nostram ‥ maliciose denegaverit aut ~e distulerit
choriste non sunt informati ut deberent in cantu nec incedunt ~e et honeste ut deberent in processionibus
cantitata dicta antiphona, prelatus ~e ac devote ymnum ‥ incepit
postea sedit ipse cum suis ad mensam satis ~e, seque hilarem ‥ exhibuit
quanto psalmi protrahuntur ~ius, tanto Christi passio ibidem figuratur expressius
neque aliquem cantum eo [sc. cantore ] diucius seu ~ius trahere, aut velocius cantare
mandamus quod divinum officium ~ius et devocius ab omnibus in conventu pro viribus sustentetur
in reditu suo prior ante lectum suum ~e sedebit, donec major pars conventus recubuerit
inequalitas accidit dum una nota ~ius, altera velocius profertur. morosa longa vocatur, velox vero vocatur brevis
mōrōsē (16) (morosus), avec une humeur chagrine : Cic. Br. 236 || scrupuleusement, avec soin, minutie : Plin. 18, 128 || -sius Tert. Pall. 4 || -sissime Suet. Aug. 66.
mōrōsē
adv.
- morosus, peevishly, captiously, morosely: ferre hominum ineptias.