muculentus
mūcŭlentus (mucc-), a, um, adj. [mucus],
- snivelling (post-class.): nares, Prud. στεφ. 13, 282: munctiones, Arn. 3, 107.
mūculentus (mucculentus) u. mūcilentus, a, um (mucus), rotzig, schleimig, munctiones, Arnob.: nares, Prud.: umor, Cael. Aur.: ventris egestio, Cael. Aur. – v. Pers., certe homo alioqui pituitosus, hodie tamen multo mucculentior mihi esse videor, M. Aurel. bei Fronto ad M. Caes. 4, 5. p. 69, 2 N.
mucculentis,forbrodenum
mucculentus ‥ i. munctus
scabies vesice ‥ cognoscitur ex urine spissitudine et furfuribus admixtis sedimini muscilento
mūcŭlentus, a, um (mucus), morveux, muqueux : Prud. Perist. 2, 282 ; Arn. 3, 107.