muricidus
mūrĭcīdus (murric-), i, m. [perh. mus-caedo, mouse-killer],
- a coward, poltroon, as a term of abuse: vae tibi muricide homo, Plaut. Ep. 3, 1, 12 (331); cf. Paul. ex Fest. p. 125 Müll.
mūricidus, a, um, träge, energielos, muricide homo, Plaut. Epid. 333. Paul. ex Fest. p. 125, 10. Vgl. Löwe Prodr. p. 282 sq.
componitur mus ‥ hic muriscidus, -di, i. homo ignavus et remissus et ad nihil aliud utilis nisi ad mures scindendos
hec †murida [l. muricida ],a ratunner ‥ hic ~us,a losynge
a mowse slaer , ~a
ex vilibus et muracido ferro(
mūrĭcīdus, (16) a, um, indolent : Pl. Epid. 333.
➳ murri- P. Fest. 125.