mussitatio

mussĭtātĭo, ōnis, f. [mussito],

• a suppression of the voice, silence (post-class.), Ap. Met. 8, 4, 11; Hier. in Isa. praef. 9; Tert. Pudic. 7; Cael. Aur. Acut. 1, 3, 35.

mussitātio, ōnis, f. (mussito), das in den Bart Murmeln, Apul. met. 8, 4. Cael. Aur. de morb. acut. 1, 3, 35. Hieron. in Isai. praef. 9. Tert. de pudic. 7 u. 9.

mussitatio [CL] 1 murmur, whisper. non vox aliqua nec musitatio inter illas audiebatur J. Worc. 42; audita est mutuo loquentium ~o W. Cant. Mir. Thom. V 4; qui ‥ in claustro ‥ silencium ruperit, sive risum, jocum, vel musitacionem fecerit Cust. Cant. Abbr. 265. 2 grumbling. [reges] gratia plenos vultus exhibeant, ne ‥ ~onem incidant plebis Bede Prov. 1012A; servorum ‥ ~ones compescere Alcuin Exeg. 697C; 1001 (14c) hocque regia praecipimus auctoritate, ut nullus elatio vel ~o altioris aut inferioris personae hanc nostram donationem evertere seu minorare praesumat (Ch.) MonA II 480a; hic animadverto ~onem dicentium melius fuisse ut antiqua ‥ conservarentur W. Malm. GR III 278; fit in turba murmur et ~o, accurrunt undique Ailr. Ed. Conf. 780C; sicut in doloribus siluit a murmure immo et ab omnimoda ~one sic ‥ siluit ab ostentatione patientie sue J. Ford Wulf. 57.

mussĭtātĭō, ōnis, f. (mussito), grognement [du chien] : Apul. M. 8, 4 ; C. Aur. Acut. 1, 3, 35 || murmures [des envieux] : Tert. Pud. 7.