narratus
narratus2, a narration, narrative
narrātus, a, um, Part., v. narro.
narrātus, ūs, m. [narro],
- a narration, narrative (poet. and in post-class. prose): veniet narratibus hora Tempestiva meis, Ov. M. 5, 499; Ap. Met. 9, 30, 2.
nārrātus, ūs, m. (narro), die Erzählung, sed forsitan lector scrupulosus reprehendens narratum meum, Apul. met. 9, 30 in.: veniet narratibus hora tempestiva meis, Ov. met. 5, 499.
etiam levi ~u stili quislibet concinne valet referre plenitudine veri
narratu proprio caveas crispare cachinnos
hic ~us, -ui
sinceritatem ‥ nostram ‥ pollutis nisus est maculare ~ibus dictus Frethericus(
N. per atturnatum suum venit et dicit in ~u suo quod prior injuste secutus est placitum in curia
1 narrātus, a, um, part. de narro.
2 narrātŭs, ūs, m. , narration, récit : Ov. M. 5, 499.
nārrātus (1)
- P. of narro.
(nārrātus, ūs) (2) m
- narro, a narration, narrative: narratibus hora Tempestiva meis, O.