naviter
naviter, diligently, actively, zealously
nāvĭter, adv., v. navus fin. B.
nāviter (gnāviter), Adv. (navus), I) rührig, regsam, betriebsam, emsig, Ter. Eun. 51, Liv. u.a. – II) geflissentlich, exstare, Lucr.: bene et naviter impudens, Cic.
olimpiaci agonis triumphum ‥ propriae exercitationis viribus ~iter nanciscuntur
coeptum iter ~iter Romam usque complevit
boves vero in illis ‥ jugum legis gnaviter portantes
his dans grammaticae rationis gnaviter artes, / illis rhetoricae infundens refluamina linguae
ferratis virtutum venabulis ~iter certandum
~iter, valde
aprum audacter et ~iter cum meo venabulo jugulavi
licet in ‥ expeditione multa manu consilioque gnaviter peregerit ibi tamen multum deliquit
nāvĭtĕr (14) (gnāv-) (navus), avec empressement, zèle : Liv. 10, 39 ; 24, 23 ; 30, 4 || de propos délibéré : Cic. Fam. 5, 12, 3 || complètement : Lucr. 1, 525.
nāviter (gnāviter)
adv.
- navus, diligently, actively, zealously: pertendere, T.: pugnare, L.— Busily, utterly: impudens.