naviger
nāvĭger, ĕra, ĕrum, adj. [navis-gero].
- Ship-bearing, navigable: mare navigerum, Lucr. 1, 3: iter, Mart. 12, 99, 4.—
- II Sailing: navigera similitudo, the likeness of a vessel under sail; said of a sea-mussel, Plin. 9, 30, 49, § 94; v. nauplius.
nāviger, gera, gerum (navis u. gero), I) Schiffe tragend, schiffbar, befahren, mare, Lucr.: amnes, Veget. mil.: flumina, Paneg. vet.: iter, Mart. – II) schiffend, segelnd, similitudo, Ähnlichkeit mit einem fahrenden Schiffe, Plin. 9, 94.
navigeros calles ut pandam classibus index
illum nec terrae nec possunt cingere caeli / nec mare navigerum spumoso gurgite vallat
~eros,þa scipliðendan
~eros sive pilotas ac navium magistros, nautas, naucleros(
nāvĭger, (16) ĕra, ĕrum (navis, gero), qui porte des navires : Lucr. 1, 3 ; Mart. 12, 98, 4 || navigera similitudo Plin. 9, 94, ressemblance avec un navire en marche.
Navigeros sive pilotas ac navium magistros, nautas, naucleros, in Charta ann. 1547. apud Rymer. tom. 15. pag. 161.
Navieur, eadem notione, apud Froissart. 2. vol. cap. 37 :
Le comte de Flandres pour le recouvrerUnde(Jehan Lyon) en chevance et tenir son estat, le fit doyen des Navieurs.
Naviage, eorum officium, ibid. cap. 38 :
Jehan Lyon vouloit dire que Guisebert Matthieu avoit achapté l'offices des rivieres et du Naviage.Vide Nauta.