nepotor
nĕpōtor, ātus, 1, v. dep. [1. nepos, C.], to be prodigal, profuse, extravagant.
- I Lit.: Aristippus in purpurā nepotatur, Tert. Apol. 46 fin.—
- II Trop., to throw away, squander: veto liberalitatem nepotari, Sen. Ben. 1, 15, 3.
nepōtor, ārī (nepos), verschwenderisch sein, verschwenden, schwelgen, Tert. apol. 46 extr. – bildl., veto liberalitatem nepotari, Sen. de ben. 1, 15, 3.
nĕpōtor, (16) ārī (nepos), intr., vivre en prodigue : Tert. Apol. 46 || devenir de la prodigalité : Sen. Ben. 1, 15, 3.