nepotulus
nĕpōtŭlus, i, m. dim. [1. nepos],
- a little grandson, Plaut. Mil. 5, 20 (1413).
nepōtulus, ī, m. (Demin. v. nepos), das Enkelchen, Venerius (der V.), Plaut. mil. 1413 u. 1421.
nisi forte ~us meus adeo transfuderit in se patris affectionem, ut nichil caritatis ‥ reliquerit patruo
~us, parvus nepos
quidam monachus quondam veteres sotulares cuidam ~o dedit
Prosperum de Columnis ~um Martini quinti
archidiachonatus ‥ minori ~o conferendus quam cito in legitimam etatem videbitur excrevisse
quidam episcopus ‥ plus quam centum animas cuidam ~o suo commisit
~o suo puerulo contulerat canonicatum
episcopus ‥ promovit in ecclesiis juvenes et ~os suos
nĕpōtŭlus, ī, m. , dim. de nepos, mignon petit-fils : Pl. Mil. 1413 ; 1421.