nervosus
nervosus, sinewy, nervous
nervōsus, a, um, adj. [nervus], full of sinews, sinewy, nervous.
- I Lit.: nervosa et lignea dorcas, Lucr. 4, 1161: poples, Ov. M. 6, 256: exilitas, Plin. 11, 37, 86, § 214: partes, id. 23, 3, 34, § 69: nervosius illud, i. e. membrum virile, Cat. 67, 27.—
- B Transf., of plants, full of fibres, fibrous: cauliculi, Plin. 21, 9, 30, § 54; 27, 12, 97, § 123.—
- II Trop.
- A Nervous, vigorous, energetic in expression: quis Aristotele nervosior, Cic. Brut. 31, 121.—
- B Vigorous, bold: vivacitas, Val. Max. 8, 13, 4: juventus, Prud. c. Sym. 2, 320.—Hence, adv.: nervō-sē, strongly, boldly, vigorously, energetically: vigilanter nervoseque aliquem subornare, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 23, 6.—Comp.: nervosius dicere, Cic. Or. 36, 127: nervosius aliquid disserere, id. Off. 3, 29, 106.
nervōsus, a, um (nervus), sehnig, muskulös, nervig, I) eig. u. übtr.: a) eig., vom Körper des Menschen u. seinen Teilen, loca, Cels.: puella, Lucr.: poples, Ov.: nervosius illud, d.i. mentula, Catull. 67, 27. – b) übtr., v. Pflanzen, cauliculi, Plin. – II) bildl., 1) v. Redner, nervig, kernhaft (= kraftvoll, geistreich u. gedrängt), quis Aristotele nervosior, Cic. Brut. 121. – 2) kraftvoll, kräftig, tapfer, vivacitas, Val. Max. 8, 13. ext. 4: iuventa, Prud. c. Symm. 2, 320.
matrix enim in se complexionaliter est facta ex pelliculis quibusdam ~is contexta
materie prime permixte dominio siccitatis in ~am et ab interiori villosam essentiam transeunt
~um prorsus spirituque distentum virile est organum, ut ad operis venerei officium animal [quo ]que disponi habile esset
superior pars [stomachi ] ~a valde sensibilis propter nervos
~a tunica quae thoracem intrinsecus vestit
spasmus est egritudo ~a
~is tenso lacertorum volis arcu
sanam lectoris cernite dextram / necnon nervosam cuncti spectate sinistram
~us lacertis, thorosus pectore, robustus et procerus toto corpore
vir albus et procerus, membris ossosis et ~is
sunt autem cilia in substancia ~a [] et tenua propter facilitatem motus : Trevisa ful of synewes
semita stricta polum poterit reserare supernum, / illam nervosus siquis adire cupit
~us, ‥ firmus, stabilis, insolubilis
nervōsus, (14) a, um (nervus), ¶ 1 qui a beaucoup de muscles, nerveux, musculeux : Lucr. 4, 1161 ; Ov. M. 6, 256 ; Plin. 11, 216 || plein de fibres [plantes] : Plin. 21, 54 ¶ 2 qui a du nerf, de la vigueur [style] : nervosior Cic. Br. 121.
- 1. pezig, gespierd; (v. planten) vol vezels;
- 2. (metaf., v.e. redenaar) krachtig, gloedvol, pittig.
nervōsus
adj.
- nervus, sinewy, nervous: poples, O.—Of style, vigorous: quis Aristotele nervosior?