normula
normŭla, ae, f. dim. [norma],
- a small square: norma, normula, Not. Tir. p. 119; Bretto, 2 Geometr. p. 1216.
nōrmula, ae, f. (Demin. v. norma), ein kleines Winkelmaß, Boëth. art. geom. p. 409, 6 Fr. – übtr., die Richtschnur, die Norm, tractatus, Chalcid. Tim. 17 B. Not. Tir. 72, 72.
hac triptertita discretionis ~a omnis heroici exametri versificatio ‥ principaliter constat
tripertitam divisionum ~am
multimodis et mysticis / elucubrata normulis(
nostrae rusticitatis ~a(
~is,gemetum
he malum vitare docent eos et adherere bono, ac post fidem rectissime sunt ~e que docent omnem bonum
patrum commentariis exposita et ‥ quadriformis ecclesiasticae traditionis ~is ‥ digesta
beatissimae virgini ‥ dominae Eadburgae monasticae ~ae conversationis
relegiosae conversationis ac bene vivendi ~am ‥ praedicando insinuent
sacrae institutionis ac doctrinae ~am rite consequuntur(
ubique regularis vitae in hac terra cadit ~a et saecularis vitae crescit formula
quicquid de rebus, quale in ea scripta sunt, fidei ~a poscat
litteris ornate contextis ‥ opusculum sigillabo quibus et ~is precedentibus aperiet seraturas oculti archani nostri
talia deberent ‥ resumi ‥ in manus ‥ regis, ibique expectare meliorem legalioremque ~am disposicionis
normŭla, æ, f. , dim. de norma : Chalc. Tim. 17 B.
Interea dulcis fertur mihi Normula piscis Asconis calidi : sequitur vas denique musti.