About
Menu

notorius

nōtōrĭus, a, um, adj. [notor], pointing out, making known (post-class.); only subst.
  • I nōtōrĭa, ae, f.
    • A A notice, advice, intelligence, news: quod notoriā tuā intimāsti, Gall. ap. Treb. Claud. 17: qui falsam de me notoriam pertulerat, information, indictment, Ap. Met. 7, 4, 6; Oud., for notorium (v. infra).—
    • B Notoria, ἀναφορά, Gloss.; cf.: μήνυσις, notoria, indicium, Gloss.—
  • II nōtōrĭum, ii, n., an information, indictment: nuntiatores, qui per notoria indicia produnt, notoriis suis assistere jubentur, Dig. 48, 16, 6; Symm. 10, 4.

Saved

Recent