notor
nōtor (collat. form ‡ nōtos, v. infra), ōris, m. [nosco],
- one who knows a person or thing, a voucher, witness, = cognitor (post-Aug.): qui notorem dat ignotus est, Sen. Ep. 39, 1; Petr. 92; Sen. Apoc. med.; NOTOS (i. e. notor) ADVENISTI, Inscr. Orell. 4957.
nōtor, ōris, m., (nosco), der Kenner jmds., der Identitätszeuge, die Autorität (klass. cognitor, s. d. no. I), homo sine tribu, sine notore, sine nomine, Flor. 3, 16, 1: notorem petere ab alqo, Sen. apoc. 7, 4: nodorem dare, Sen. ep. 39, 1. Petron. 92, 9.
nōtŏr, (14) ōris, m. (nosco), celui qui connaît une personne, qui en répond, garant : Flor. 3, 16, 1 ; Sen. Apoc. 7, 4 ; Petr. 92, 9.
➳ notos CIL 6, 329 [douteux].