nullatenus
nullā-tĕnus [cf. eā-tenus, etc.],
- adv., in nowise, by no means (post-class.): immortalitatis sedem nullatenus obtinebis, Mart. Cap. 2, § 135; Cod. Just. 8, 10, 12, § 3.
nūllātenus, Adv. (sc. parte), keineswegs, Augustin. conf. 7, 6. Mart. Cap. 2. § 135. Cod. Iust. 8, 10, 12. § 3. Claud. Mam. de stat. anim. 2, 11. Vict. Vit. 1, 22 u. 2, 42. Cassiod. var. 2, 11, 1 u. 3, 4, 4. Fulg. myth. 2. praef. p. 65 M. u.a. (s. Paucker Subind. p. 429. not. 13).
servo Dei ~us licet pugnare
commoneo ut ea ‥ ~us spernendo contemnas
~us praetereundum arbitror miraculum
~us enumerare possum mala que feci
hoc nullatinus omittat
suspicio quod absit nullanenus oriatur per quod ad vos graviter capere debeamus
proventus ‥ ecclesie ‥ nullatinus sufficiunt ‥ ad sustentacionem ‥ capellani
indigni non ~us accedant
nūllātĕnus, adv., nullement, en aucune manière : Aug. Conf. 7, 6, 3 ; Cod. Just. 8, 10, 12.