About

Menu

objurgare

objurgare [CL] 1 to chastise, reprove, complain about (also absol.); b (person); c (act or abstr.); d (w. contra); e (w. quasi-acc. & inf.). quomodo respondebit invocatus qui sic ~abat provocatus? Anselm (Or. 13) III 52; paruit ille nichil ~ans Map NC II 17 f. 29v; ~are non possunt Muse Ib. IV 2 f. 44; 1476 dicit ‥ quod tam ‥ J. ‥ quam Ll. B. erant in cimiterio ‥ pariter luctantes et ~antes, per quod ipse venit inter eos et separavit ne pungnarent March. S. Wales 88.  b unde merito voce beati protomartyris Stephani ~antur dicentis ‥ Bede Cant. 1195; a1078 si aliter me corrigere non potest, verbis quoque ~are praesentem aut litteris increpare absentem non neglegant Lanfr. Ep. 13 (14); uxor Job conviciatur ei inter flagella et ~at eum Ad. Dore Pictor 162; eum super hoc acrius ~avit V. Edm. Rich P 1808B.  c verbis coram nobis asperis et acerbis inepcias vestras acriter arguens et ~ans ac reprehendens Gir. SD 108.  d contumeliam contra ipsum ~antis sine talione patiatur Andr. S. Vict. Sal. 63.  e obstrepebant dicenti ‥ illud maxime ~antes numquam in consuetudinibus servandis mentionem Dei fuisse vel recti W. Malm. GP I 50 p. 93. 2 to punish (corporally). tu ‥ Speusippe, servulum istum verberibus ~a, timeo enim ne, quia irascor, plus faciam quam oportet W. Burley Vit. Phil. 222. 3 (in gl.). ~at, obpugnat GlC O 4; obuncans, ~ans Ib. O 25; ~etur, increpetur, culpetur Gl. Leid. 2. 127.

Saved

Recent