objurgatio

objurgatio [CL] 1 (act of) chastising or reprimanding, reproach, rebuke; b (w. ad). siquidem parum auribus captasti propheticam ~onem ita dicentem Gildas EB 35; sufficiat hoc in loco nostre severitatis ~o Byrht. Man. 58; velut homo surdus et quasi vocem ~onis non curans effectus est B. V. Dunst. 6 p. 12; in omnibus servanda moderatio est, ut monitio acerbitate, ~o contumelia careat Ailr. Spir. Amicit. III 104. 695; nec est oblitus Dominus in nepotes meos ulcisci superbiam ~onis Map NC II 24 f. 32v; furorem vidi, quia post ~onem cum Moysi furorem, id est penam Domini sensit, id est lepram S. Langton Ruth 87.  b in libris ‥ prophetarum in quibus increpatio et †abjurgatio [l. objurgatio] fit ad populum Ælf. Regul. Mon. 196. 2 (w. ref. to corporal punishment). flagello, ~one Bern. Comm. Aen. 107.

objūrgātĭō, (12) ōnis, f. (objurgo), reproches, réprimande, blâme : Cic. Læl. 89 ; de Or. 2, 339 ; Cæl. 27 || pl., Cic. Off. 1, 136 ; Sen. Ep. 94, 39.