obrepticius
obreptīcĭus or -tĭus, a, um, adj. [obrepo],
- surreptitious, obreptitious (postclass.): petitio, Cod. Just. 3, 6, 3; Cod. Th. 4, 22, 6 (al. obrepta).
obrēptīcius, a, um (obrepo), mit Schleichen verbunden, erschlichen, petitio, Cod. Iust. 3, 6, 3.
presumo dicta privilegia ‥ velud ambiciosa et ~a ‥ de vestre sanctitatis consciencia nullatenus emanasse
epistolas, procuraciones ‥ falsas, confictas, subrepticias, et ~as ‥ declaramus
dicit illud [rescriptum ] fuisse, et esse surrepticium et ~um
obrēptīcĭus, a, um (obreptus 2), obreptice, obtenu par surprise : Cod. Just. 3, 6, 3.