odibilis
ŏdĭbĭlis, e, adj. [odi],
- that deserves to be hated, hateful, odious (ante- and post-class.), Poët. ap. Prisc. p. 709 P.: improbitate ita odibilis, ut, etc., Lampr. Heliog. 18; Ambros. Ep. 33, 1: superbia, Vulg. Ecclus. 10, 7: qui procax est, id. ib. 20, 5: vita, id. 2 Macc. 6, 19: Deo, id. Rom. 1, 30.
odibilis, e (odi), hassenswert (Ggstz. amabilis), Acc. didasc. 1, 7 L. M. (b. Prisc. 6, 68). Lampr. Heliog. 18, 1. Ambros. epist. 33, 1 u.a. Eccl.
ut ‥ nihil tam ~e, nihil tam despectum ‥ videret quam proprium corpus
quia illos [(equos ] inlaesos habere potestis, hoc nolentes, cunctis ~es redditis
Valens igitur, Deo ~is, quatuor annis regnavit
quia venient dies in quibus erit rex Francie cupidus, crudelis, vecors, et sue communitati ~is et exosus
~is est Deo qui sophistice loquitur
ut retrudas a me invisibiles / sudum clavos quos fingunt odibiles [(gl.: ]þa hatienden
per illud lignum quo nihil erat abjectius, nihil vilius, nihil ~ius
saecularis gloriae Deo semper ~is
cogita etiam quia peccata tantum sunt ~ia quantum sunt mala
cecitas cordis est dampnabilis Deoque ~is
ob ingratitudinis ~e vicium
enumeratis vero sex ~ibus, septimum ponit, sc. inter amicos discordiam seminare
vitam illam sibi ~em habuit
ŏdĭbĭlĭs, e, (odi), haïssable, odieux : Lampr. Hel. 18.