odibiliter

odibiliter [LL] 1 in a manner that arouses hatred or ill-will. odiose, ‥ exose, ~iter Osb. Glouc. Deriv. 399; s1249 prelatos sanctos adeo ~iter persequebatur, ut multorum gratiam amittere cepit et favorem M. Par. Min. III 53; si ‥ vis calcare affecciones mundi, disce quomodo filius Dei penaliter, ~iter, et exiliter se habuit ad hunc mundum; ‥ ~iter se habuit, quia prima Joh. tercio: ‘nolite mirari si odit vos mundus’ Wycl. Ver. II 142. 2 as hateful or odious. omne objectum eo modo quo potest esse in memoria potest esse in intelligencia actualiter et in voluntate secundum actum ejus amabiliter vel ~iter Duns Sent. II iii 10. 10.