oporteō, opertēre,
oportuī, — (niet-klass.)
moeten, behoren, horen (gedaan te worden);
➤ haec facta
ab illo oportebant (Ter.); olea cogi oportet (Cato); — onpers.
oportet (m. inf.; aci.; conj.)
(a) het is nodig, men moet, het
hoort; (b) het is
onvermijdelijk; (c) het valt te
verwachten.