optativus
optātīvus, a, um, adj. [opto],
- of or belonging to a wish, expressing a wish, optative (post-class.): modus optativus, the optative, Diom. p. 330 P.: adverbia, Mart. Cap. 3, § 310.
optātīvus, a, um (opto, s. Prisc. 2, 40), wünschend, einen Wunsch ausdrückend, modus, der Optativ, Diom. 340, 4. Prisc. 8, 42. Augustin. in psalm. serm. 14. § 1. Mart. Cap. 3. § 310: adverbia, Prisc. 15, 34. – subst., optātīvus, ī, m. (sc. modus), der Optativ, Prisc. 18, 124 sqq.
regalis magnanimitas juste guerre ‥ ~a
reor a tertia conjugatione subjunctivo et ~o modo epitritum tertium dirivari ut emungerent, excuderent
’ percutiet te Deus’ non dixit ‘percutiat’, indicativo utique modo hoc ipsum futurum significans, non ~o maledicens
modus ‥ ~us quo optamus ut utinam scriberem, docerem
noverit in septem sigillis septem modos verborum comprehendi ‥ ~um, ut illud: ‘utinam attendisses mandata mea’
~us per quem optamus ‥ ut ‘utinam legerem’
~o modo utinam doceremeala gif ic tæhte nu oþþe hwene ær
modus ‥ tercius ~us sive desiderativus dicetur
neque potest tota intencio significari per verbum ~um neque per verbum indicativum tantum
optātīvus, a, um, qui exprime un souhait, optatif [en t. de gramm.] : Diom. 340, 4 ; Prisc. Gramm. 8, 42 || subst. m. , lʼoptatif : Prisc. Gramm. 18, 124 ; Char. 226, 6.