otiose
otiose, at leisure, at ease, without occupation
ōtĭōsē, adv., v. otiosus fin.
ōtiōsē, Adv. (otiosus), I) mit Muße, müßig, ohne Geschäfte, Cic. u. Liv. – II) übtr.: 1) mit Muße, langsam, ohne Eile (Ggstz. strenue), Plaut. Cic. u. Liv. – 2) ruhig, ohne Furcht, Ter. heaut. 342. – ➳ Archaist. Nbf. otiosse, Plaut. trin. 1077 R.
nec ‥ inter cetera ‥ studia ‥ ~e et incuriose vivere permittuntur
otianter, ~e, segniter, pigranter, inerter
quid falso, quid impedite, quid ~e, quid turpiter, quid improprie
non enim ~e, non sine causa, sic poeta librum suum inchoavit: ‘dic mihi, musa ‥’
indigne manducat qui ~e comedit [sc. panem Eucharistie ]
tunc natura ageret ~e, quia poneret in entibus appetitum ‥ ad corrupcionem ‥ et totum hoc est impossibile
non sic sequitur naturam ~e egisse
~e egisset natura
ōtĭōsē (14) (otiosus), dans le loisir : Cic. Off. 3, 97 || sans souci, tranquillement : Ter. Haut. 342 || à loisir, à son aise : Cic. Verr. 2, 4, 33 ; Fin. 4, 32.
➳ otiosse Pl. Trin. 1077.
ōtiōsē
adv.
- otiosus, at leisure, at ease, without occupation: vivere: inambulare in foro, L.— Calmly, quietly, without haste, gently, gradually: contemplari unumquodque: omnia agere, L.— Free from fear, quietly, fearlessly: In aurem utramvis dormire, T.