paenultimus

paenultĭmus (pēn-), a, um, adj. [paene-ultimus],

• the last but one (post-class. for proximus a postremo, Cic. Or. 64, 217): paenultima meta November, Aus. Ecl. Quotae Cal. Sint Mens. 12.—
• II Subst.: pae-nultĭma, ae, f. (sc. syllaba), the penultimate syllable, the penult: paenultimam circumflectere, Gell. 4, 7, 2.

paenultimus, a, um (paene u. ultimus), der vorletzte (Ggstz. antepaenultimus), meta, Auson. eglog. quotae Calendae sint etc. 13. p. 12 Schenkl: locus, Diom. 431, 10 u.a. Gramm. – subst., paenultima, ae, f. (sc. syllaba), die vorletzte Silbe, Gell. 4, 7, 2. Augustin. epist. 3, 5. Diom. 432, 21 sqq. u.a. Gramm.

paenultimus [CL] 1 penultimate, next to last, last but one; b (of person, in order of succession); c (of period of time); d (gram., of syllable; mus., of note or point); e (as sb. f.) penultimate syllable. paries ‥ ligneus ‥ inter pilarios ~os positus est Gerv. Cant. Combust. 22; 1285 cum Walenses de Elved etc. in ~a guerra Wallie contra nos ‥ (Carmarthen) BBC 66; species occupans ~am partem spatii non faciet sibi simile per totam quantitatem ultime partis Bacon Maj. II 523; 1289 incipit in prima linea ‘noverint universi, etc.’ in secunda ‥ et in ~a: ‘pro illustri, etc.’ RGasc II 508b; 1300 ut patet in ~o visu Rec. Elton 96; ad questionem ~am Duns Ord. II 118; sicut in ~a carta precedente Cart. Chester 250 p. 180.  b decessoris vestri ~i ‥ titulis Gir. IK I pref. p. 7; c1214 qui duo quidem omnes predecessores suos rapinis et extorsionibus superaverunt, et ultimus quoque longe ~um: antepenultimus enim non de monasterio sed de clero assumptus Id. Ep. 8 p. 266; 1322 R. ‥ ~us archiepiscopus Lit. Cant. I 57; J. F. de C. armiger sponsus ultimus domine Marie Fastolf [sc. vel] ~us obiit circa festum in anno Christi 1401 W. Worc. Itin. 350.  c 1300 ~o die mensis Novembris Lit. Cant. I 3; anno ~o abbatiatus sui Meaux II 232; 1439 ~o die mensis Decembris Invent. Ch. Ch. 151; 1448 die Venerio ~o mensis Augusti anno Domini ExchScot 331.  d qui tribus locorum limitibus clauduntur id est ultimo, ~o, antepaenultimo Aldh. PR 112; omnis punctus ~us ante longam pausationem sicut in fine puncti vel clausule est longus Mens. & Disc. (Anon. IV) 86; ut ‥ ~am notam designaret esse longam, licet ~a brevis vel semibrevis foret Hauboys 336.  e dispondeus in ~a, diiambus vero in antepaenultima, acutum habebit accentum Aldh. PR 127; cum dicimus ‘amicissimus’, ~am cum brevi accentu invenimus Bede AM 99; alius ‥ in hunc modum: ‘clandestinam fugam arripuit’, ~am acuendo Gir. GE II 35 p. 347; in trisillabis et polisillabis ita est quod si ~a producta naturaliter et ultima corepta, ~a circumflectenda est Ps.-Gros. Gram. 34; quelibet diccio que habet ~am brevem, ut ‘dominus’ [etc.] Dictamen 334. 2 nearly furthest, very remote (of place). s1095 non solum mediterraneas provincias ad hanc peregrinationem commovit sed et omnes qui vel in ~is insulis vel in barbaris nationibus audierant nomen Christi M. Par. Maj. I 47; s1095 qui in ~is insulis et terras Christianorum remotissimas inhabitabant Id. Min. I 56.

pænultĭmus (pēn-), a, um (pæne, ultimus), pénultième, avant-dernier : Diom. 431, 10 || pænultima, æ, f. , pénultième [syllabe] : Gell. 4, 7, 2.