paeninsula
paeninsula, a peninsula
paeninsŭla (pēn-), ae, f. [paene-insula],
- a peninsula, Liv. 26, 42; Cat. 31, 1; Plin. 3, 10, 15, § 95.
paenīnsula (pēninsula), ae, f. (paene u. insula), die Halbinsel, Liv. 26, 42, 8. Plin. 3. 95. – Nicht zsgzg. Nbf. paeneinsula od. getrennt paene insula, Catull. 31, 1 H. u. Schw. Liv. 31, 40, 1 H. u. W. (Madvig paeninsula). Mela 2. § 24. Oros. 1, 2, 69.
locus undique mari circumdatus praeter ad oriente ‥ qualis locus a Latinis ~a, a Graecis solet cherronesos vocari
pænīnsŭla ou pēnīnsŭla, æ, f. (pæne, insula), péninsule, presquʼîle : Liv. 26, 42, 8 ; Catul. 32, 1.
paenĭnsula, ae, f.: penisola.
paenīnsula (pēn-) ae, f
- paene+insula, a peninsula, L., Ct.