paeniteor
paenĭtĕor, ēri [collat. form of paeniteo],
- to repent, Vulg. Marc. 1, 15; id. Act. 3, 19.
paeniteor, ērī (Nbf. v. paeniteo), Reue empfinden, Vulg. Marc. 1, 15; act. apost. 3, 19 u.a. Eccl.
pænĭtĕor, ērī, intr., se repentir : Vulg. Marc. 1, 15 ; etc.