panselenos

panselenos [ML < πανσέληνος] , (as adj.) that is in the phase of full moon; (as sb.) full moon (also transf. or fig.). nam et monoydes et dyatome et amphicirtos et ~os utriusque hemisperii satis liquido occurrit Abbo Calc. 3. 19; luna, ~os, diatomos, monoides [l. menoides] Byrht. Man. 164 (plate) ; sicut ‥ in astrologia Martiani luna ‥ dicitur ‥, cum ‥ in plenitudine sua rota est serena, ~os, sic Dei ecclesia ‥ in ‥ Christi ‥ resurrectione ‥ poterat ~os nuncupari P. Blois Ep. 8. 22B; cum enim per sex signa distat a sole luna, plena seu pansilenos [v. l. pansilenas] dicitur Neckam NR I 13 p. 50; hec luna panselenos / hec eclipsim nescit / luna sine macula / que nunquam decrescit (Id. Vers. BVM) Anal. Hymn. XLVIII 275. 2b; in principio noctis non oritur [luna] nisi pansilenos; hoc est rotunda vel tota a πᾶν quod est totum et σελήνη quod est luna Gerv. Tilb. I 6 p. 889; cumque venit luna in oppositum solis, tota medietas terram respiciens est illuminata. et tunc dicitur ~os quasi plena lumine Gros. 30.